บทที่ 128 หนีเที่ยว

“ฝันดีนะคะพี่โดม” กันติชาบอกสามีก่อนจะหันหลังเดินไปที่ห้องของเธอ

“เดี๋ยวสิครับ” วโรโดมคว้ามือเมียสาวไว้ทำหน้าละห้อยก็มันทรมานนี่อยู่ใกล้กันแค่ผนังห้องกั้นแต่ทำอะไร

ไม่ได้ทั้งที่เธอเป็นเมียเขา

“มีอะไรคะ” กันติชาถามแล้วยิ้มทำไมเธอจะไม่รู้ว่าเขาเรียกทำไมหญิงสาวคิดไว้ว่ารอไปฮันนีมูนก่อนละกันเธอจะทิ้งทุก...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ